جمل اند حكم فرموده بود ( 1 ) ، وبر حقيت آن جناب ، نصوص ارشاد كرده ( 2 ) . ونيز جناب أمير ( عليه السلام ) [ عايشه را ] امر به رجوع به مدينه كرده بود كه اين معنا بر أو به حكم خدا ورسول أو ( صلى الله عليه وآله وسلم ) واجب بود ، وهر كسى كه ترك واجب نمايد واز امتثال آن امتناع ورزد ، اگر اهانت به أو رسانند موجب طعن نيست . پس اين فعل جناب أمير ( عليه السلام ) را بر فعل عايشه - اعني نهب بيت المال واهانت واخراج عامل جناب أمير ( عليه السلام ) كه بلا شك گناه كبيره وفسق صريح بود وأصلا رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) به آن امرى نكرده وهرگز عامل آن جناب مصدر امرى نشده كه مستحق اين اهانت باشد ، واگر مصدر چنين امر هم مىشد [ تصدّى ] سزاى آن متعلق به امام بود نه به عايشه - قياس كردن ، سفاهتى بيش نيست .

--> 1 . در بسيارى از مجلدات ملحقات إحقاق الحق روايات آن را از كتب عامه نقل كرده است ، به خصوص 6 / 37 ، 59 - 78 و 16 / 440 - 446 و 31 / 326 - 337 . 2 . روايات آن از كتب عامه در طعن دوم عمر حدود صفحه : 75 - 79 گذشت .